Çünkü çürük tuğlayla saray kurulmaz.
Çatlak temelle hayal yükselmez.
Ben artık yıkılan duvarların arasında ağlayan kadın değilim.
Aynı sözlere, aynı yalanlara, aynı kırıklara yeniden ev demem.
Yeni bir hayat istiyorsam,
önce malzemeyi değiştireceğim.
Cesaret koyacağım harcına,
özgüven dökeceğim temeline,
saygıyı kolon yapacağım.
Ben aynı kalırsam kaderim de aynı kalır.
Ama değişirsem.
işte o zaman göğe uzanan bir bina olurum.