Senin için sessiz gecelerde akıttığım gözyaşlarını,
kimse görmezken içimde nasıl boğulduğumu.
Kalbimi kırıp ardına bile bakmadan çekip gitmenin
bir insanda nasıl izler bıraktığını,
her gidenin bir şeyleri de beraberinde götürdüğünü.
Gülüşümdeki eksikliği,
suskunluğumdaki feryadı,
iyiyim derken ne kadar yandığımı.
Belki çok geç olur, belki de iş işten geçmiş.
Ama bir gün mutlaka anlarsın,
sevmenin ne kadar emek,
kaybetmenin ne kadar acı verdiğini.