Bazen insanın canını en çok, yarım kalan hikâyeler acıtır.

Bir zamanlar her gün konuştuğun insan, bir gün yabancı olur. Adını duyunca kalbin hala hızlanır ama artık ona ulaşamazsın.

Gülümsemeyi öğrenirsin, ama o gülüşün ardında kimsenin bilmediği kırık bir kalp vardır.

Geceleri herkes uyurken sen anılarla konuşursun. Keşke diye başlayan cümleler zihninden hiç çıkmaz. Çünkü bazı insanlar unutulmaz, sadece yokluklarına alışmaya çalışırsın.

En acısı da şudur. Seni en çok ağlatan kişi, bir zamanlar en çok güldüren kişidir.

Eğer bu satırları okurken aklına tek bir kişi geldiyse, bil ki kalbin hala onu sessizce taşıyor.