Anlamazsınız içimde kopan fırtınaları.

Anlamazsınız içimde bitmek tükenmeyen baskının bıraktığı yaraları.

Ben her gün biraz daha susmayı öğrendim. Çünkü bazı acılar anlatılınca hafiflemez, sadece insanın boğazında düğüm olur.

Kimse, geceleri sessizce dağılan bir kalbin sabaha nasıl yeniden ayağa kalktığını bilmez. Kimse, gülümseyen bir yüzün ardında kaç kırık hayal, kaç susturulmuş çığlık olduğunu göremez.

Bazen öyle yoruluyorum ki. Güçlü görünmekten bile yoruluyorum. Ama yine de devam ediyorum. Çünkü içimdeki yaralar beni her gün biraz daha acıtsa da, hayat benden yürümemi istiyor.