Hayat bırakanları değil, ayakta kalanları yazar.

Bazıları giderken ardında sadece bir boşluk bırakır. O boşluğu doldurmak ise kalan kişiye düşer. İnsan bazen öyle yaralanır ki ne anlatabilir ne de unutabilir. Geceler boyu içini yakan özlemlerle yaşar, kimseye belli etmeden acısını taşır.

Ama hayatın garip bir gerçeği vardır, düşenleri değil, yeniden ayağa kalkanları hatırlar. Beni yıkan acılar oldu, kalbimde kapanmayan yaralar oldu. Yine de pes etmedim. Her gözyaşımın ardından ayağa kalkmayı öğrendim.