Kendine ait bir evin olmalı mesela, kapısını kapattığında huzuru içine çektiğin, duvarlarına gözyaşını da gülüşünü de sindirdiğin bir ev. Kimseye minnet etmeden, Burası benim diyebildiğin bir yuva.

Kendine ait bir işin olmalı, sabah kalktığında ayaklarının üzerinde durduğunu hissettiren, emeğinin karşılığını aldığın, kimliğini başkasının gölgesinde aramadığın bir iş. Yorulsan da gurur duyduğun.

Ve kendine ait bir evladın olmalı, kokusuyla dünyayı unutturan, saçını okşadığında kalbindeki tüm kırıkları susturan. Sana, anne diye sarıldığında bütün acılarını iyileştiren bir can.
Çünkü insan en çok ait olamadığı yerde üşür durur