Bazı acılar vardır, anlatılmaz. Dil susar, gözler uzaklara dalar ama kalp hiç susmaz. Her atışında bir özlem, her çırpınışında yarım kalmış bir hikâye taşır.

Gözler sustuğunda kalp konuşmaya başlar. Çünkü en derin yaralar sözlere sığmaz. İnsan bazen öyle bir özler ki, adını bile söyleyemez. İçinde sessizce büyüyen hasret, geceleri uyutmaz, gündüzleri güldürmez.

Kimse görmez içindeki fırtınayı. Herkes suskunluğunu sakinlik sanır. Oysa kalbin, gidenin ardından hâlâ aynı yerde bekliyordur. Ve bazı insanlar giderken sadece kendilerini değil, bir ömrün en güzel hayallerini de alıp götürürler.