Canım eşim ve canım babacığım, unutamadım.

Zaman geçiyor, takvim yaprakları birer birer düşüyor ama yüreğimde bıraktığınız izler hiç silinmiyor. Gözümde hala o son bakışlar, kulaklarımda son sözleriniz. Unutmak mümkün mü? Ne eşimin sıcak gülüşünü, ne de babamın güven veren sesini.

Canım eşim. Hayatın en güzel yanını seninle tattım. Hayat seninle başkaydı. Şimdi yokluğunla baş etmeye çalışmak, nefes almak kadar zor. Her sabah kalktığımda yanımda olmadığını bilmek, tarifsiz bir acı. Seni her an, her saniye özlüyorum. Seninle tamamlanmıştım, şimdi yarım kaldım.

Canım babacığım, Çocukluğumun kahramanı. Her nasihatin kulağımda yankı, her gülüşün gözümde yaş. Ne zaman düşecek olsam, hala sana sarılmak geliyor içimden, ama artık sarılacak yerin bir mezar taşı. Sensizliğe alışmak ne mümkün.

Biliyorum; gittiğiniz yer huzur dolu. Ama burada sizin sevginizle büyümüş kalbim hala eksik. Kalbim ağlıyor sessizce, kimse duymasa da ben içimde sizi her gün yaşıyorum. Özlemim her geçen gün daha da büyüyor.

Unutmadım, Unutamam da.

Sizi seviyorum. Sonsuza dek.