Kanadı kırılmış bir kuş misaliyim, uçmak isterim ama gökyüzü bana hep uzak.
İçimde fırtınalar koparken, dışarıdan güçlü görünmek zorundayım.
Hep dik durmak, hep ayakta kalmak zorundadır insan,
çünkü düşersen kimse tutmaz elinden.
Geceleri sessizce ağlar kalbim,
kimseler duymasın diye susarım.
Yorgunum ama vazgeçemem,
kırgınım ama belli edemem.
Çünkü bu hayatta,
kanadın kırık olsa bile uçuyormuş gibi yapmak zorundasındır